ครั้งหนึ่ง รักแรก สดใส

แต่ไม่ จีรัง แน่นหนา

บอบบาง เปราะหัก ตามเวลา

สลัก คุณค่า เลือนลาง

   “ยังไม่เคยร้องไห้จะเป็นจะตายกับใครสักที”

“แสดงว่ายังไม่รักใครจริง หรือยังไม่เคยรักใครมากๆ”

  “ก็อาจจะมั้ง ก็รักนะ มากเหมือนกัน แต่...ไม่รู้สิ”

“เดี๋ยวก็เจอ”

...คับ เจอแล้ว เพิ่งเจอนี่แหละ

     รักนี้ ไม่เคย สดใส

ท้องฟ้า ไร้แสง ส่องสว่าง

ความจริง ห่างไกล ต่างทาง

ฉันเพียง ปลิวคว้าง พบเธอ

ทำไมท่ามกลางผู้คนตั้งมากมายจึงทำให้เราพลัดหลงกันไปได้ และนำพาเรามาเจอกัน

ประตูแห่งความฝันมันคงถูกซ่อนอยู่ทุกๆที่ บางเวลาเราบังเอิญเปิดมันเจอ แล้วก้าวเดินเข้าไป

รู้ทั้งรู้ว่านั่นคือประตูของความฝัน แต่...ก็ยังเต็มใจเดินเข้าไป

ในความฝันคือความสุข แต่สิ่งที่ติดกลับออกมา คือสร้อยเส้นหนึ่งกับความรู้สึกที่ไม่อาจะสลัดทิ้งไปได้

เมื่อเราละเมิดข้อห้ามของความฝัน เราก็ต้องแบกรับมันไว้

... แล้วเมื่อความรักเกิดในความฝัน

มัน...ไหม้...จริง

ณ ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งใหญ่มาก แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมรอบพื้นที่ราบลุ่มกว้างอันอุดมสมบูรณ์

วันหนึ่งมีหญ้าต้นหนึ่ง ซึ่งอยู่อาศัยพึ่งพิงไม้ใหญ่นี้ พยายามที่จะพัฒนาตัวเองให้เป็นไม้เลื้อยและตะเกียกตะกายเกาะลำต้นของต้นไม้ใหญ่ ดูดเอาน้ำเลี้ยง และพยายามจะปกคลุมใช้ต้นไม้ใหญ่เป็นโครงร่างเหมือนกาฝาก

ความพยายามของเจ้าต้นหญ้านั้น เป็นผล มีเหล่าหญ้าอีกส่วนหนึ่งที่อาศัยใต้ต้นไม้ใหญ่นั้น พยายามจะช่วยและทำเช่นเดียวกับเจ้าหญ้ากาฝาก พวกมันไม่ต้องการต้นไม่ใหญ่อีกต่อไป พวกมันต้องการแสงสว่างอย่างเต็มที่ พวกมันต้องการเป็นเหมือนเหล่ายอดหญ้าแห่งทุ่งหญ้ากว้าง แห่งทวีปใหม่อันกว้างใหญ่ไพศาล

แต่ยังมียอดหญ้าอีกมากมายที่เคยอาศัยต้นไม้ใหญ่ต้นนี้อยู่ พยายามต่อต้านการกระทำเหล่านั้น พวกหญ้าเหล่านี้รู้ดีว่าแม้ต้นไม้ใหญ่จะบดบังแสงสว่างไปบ้าง แต่ก็ช่วยบังแดดบังลมบังฝน ทำให้พวกมันปลอดภัย และอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขเสมอมา หญ้าเหล่านี้ไม่ต้องการเป็นเช่นหญ้าในทุ่งหญ้าที่ดูไร้ซึ่งเอกลักษณ์ ไร้รากลึก ด้วยความต้องการที่จะเป็นหญ้าต้นนั้นใต้ต้นไม้ใหญ่มากกว่าหญ้าต้นหนึ่งบนทุ่งหญ้าไร้จุดสังเกตุ

แล้วใครจะชนะระหว่างไม้เลื้อยต้นใหม่กับต้นไม้ใหญ่เก่าแก่...ซึ่งสุดท้ายบนดินแดนราบลุ่มเช่นนี้ น้ำก็จะท่วมถึง ทั่วทุกต้นเสมอเหมือนกัน

เขียนเมื่อได้ดูหนังเรื่อง Across the universe ตอน 5.30 น. ของวันที่ 6 เดือน 1 ปี 2008

            เขาว่ากันว่ามีหนังเพลงบีทเทิลส์มาลงโรงฉายที่ลิโด้ช่วงต้นปีนี้ มีชื่อแปลไทยไปในเชิงหนังรักๆ ภาษาสละสลวย

มีชื่อฝรั่งเป็นชื่อเพลงดังเพลงหนึ่ง ท่อนฮุคบอกว่าไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนโลกฉันไปได้ แล้วผมก็มีโอกาสได้ดูหนังเรื่องนี้

ถือเป็นเวลาราวๆ สองชั่วโมงในชีวิตที่ดีทีเดียว  จากความรู้ในศาสตร์ภาพยนตร์อันน้อยนิด

พอจะบอกได้ว่ามันคือหนังโพสต์โมเดิร์นเรื่องหนึ่ง ด้วยการมิกซ์นานาสารพัด กับอารมณ์ Nostalgia

                เนื้อหาในอดีตที่สอดคล้องกันดีจริงๆ กับสถานการณ์โลกปัจจุบัน สร้างความคิดหนึ่งในสมองผมขึ้นมาว่า

หนังเรื่องนี้เหมาะสมจะให้เราๆท่านๆ ที่ตกอยู่ในสังคมยุคช่วงชิงบัลลังค์นาย ก. ได้มีโอกาสดู เผื่อจะได้เรียนรู้อะไร

จากเรื่องเมื่อวันก่อน เพื่อวันนี้จะได้ไม่ต้องพลาดพลั้งต้องมานั่งกลางผลสตรอเบอรี่

ผมไม่อาจบังคับให้คุณไปตีตั๋วที่ลิโด้แล้วเดินเข้าไปนั่งดูหนังเรื่องนี้ได้

แค่จะบอกว่ามันเหมาะกับคนรักศิลปะ...รักดนตรี...รักความสงบสุข...และคนรักหนัง

ปล.ถ้าคุณรักเพลงของ  The Beatles คงไม่เกลียดหนังเรื่องนี้

...รุ้งกินน้ำ…ทอดผ่านฟ้า...สะท้อนตา...

Rainbow Song ภาพยนตร์ลำดับที่เท่าไหร่ไม่รู้ของผู้กำกับ ชุนจิ อิวาอิ กับการถ่ายทอดเพลงรักที่ปลายรุ้งในเวลาสองชั่วโมงกว่าผ่านไปอย่างเนิบนาบ เรื่อยเปื่อย ค้นหา และน่าชม สำหรับผม มันแทบไม่มีอะไรเลย แต่กลับทิ้งน้ำหนักของบางสิ่งไว้มาก หนักจนกลับมาคิดได้ถึงเวลานี้ ผมจะไม่เล่าเรื่องราวของหนัง เพราะมีมนุษย์กว่าค่อนจักรวาลยังไม่มีโอกาสชมภาพยนตร์เรื่องนี้ เพียงแค่อยากจะเล่าความรู้สึกหนักอึ้งที่หนักทิ้งไว้

ให้ผมคิดว่า...รักเขา...ที่...อะไร

เมื่อธรรมชาติของมนุษย์และสังคมตอนนี้ ช่างหลอกล่อหล่อหลอม

ให้เรามองภาพ ที่สายตาประจักษ์มากกว่าภาพที่หัวใจสัมผัส

คงไม่เข้าใจยากอะไรใช่ไหม กับประเด็นนี้...

ผมเอง รับรู้ เข้าใจ มันเป็นอย่างดี รู้อยู่เสมอว่า...มนุษย์เรามีแนวคิด ไม่ควรมองคนจากภายนอก

ควรตัดสินด้วยใจ ใช่ด้วยตา และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องคนรัก รักที่ตัวตน

ทั้งหมดนั่น เรารู้...

แต่สิ่งหนักอึ้งที่ผมรู้สึกคือ...ผมทำได้เช่นนั้นหรือเปล่า

ผมหันมองรอบข้างด้วยคำถาม รักเขา...ที่...อะไร

คำตอบที่ดีที่สุด อยู่ที่ส่วนลึกของจิตใจ ปราศจากการบิดเบือน

ผมกำลังดำลึกลงไปสู่ก้นบึ้งนั้น เพื่อไปหาคำตอบ และบางที คำตอบมันอาจจะเขียนไว้

ที่ก้อนหินก้อนหนึ่งที่ใต้ท้องทะเลใจแสนลึกว่า

...รักเขาที่สุด ก็ตรงที่รอยยิ้ม

หรือไม่ก็มีแค่ก้อนหินว่างเปล่า

ตาหรือใจจึงเห็นรุ้ง...งาม

เจอคนออนเอ็มเอสเอ็นอยู่หลายสิบ มีทักกูมาสองคน คนที่อยากให้ออนแม่งดันออฟไลน์ อืมไม่เป็นไร คุยกะไอ้สองคนนั้นก่อนดีกว่า

แล้วพอเปิดไปที่หน้าต่างหนึ่ง ก็พบว่า เพื่อนสนิทที่ทักมาบอกว่า

...ไอ้เหี้ย พรุ่งนี้เรียนเช้า ยังไม่นอนหรอวะ

...อืม มึงอ่ะว่าแต่กูไมมึงยังไม่นอน

...กำลังจะนอน

...เออ เหมือนกันแหละ

เพื่อนหายไปราวๆยี่สิบนาที แล้วตอบกลับมา

 ...อ้าว ยังไม่นอนวะ

...เออ อีกแปบ

ในใจคิด กูรอคุยกะใครบางคนอยู่

...กูไปนอนแล้วนะ พรุ่งนี้เจอกัน  เข้าด้วยนะมึง

แล้วเพื่อนสนิทก็ออฟไลน์ไปหลังจากข้อความนั้นสิบนาที

ยี่สิบนาทีหลังจากที่มันออฟไลน์ผ่านไป

สามสิบนาทีหลังจากยี่สิบนาทีเมื่อกี้

อีกสิบนาที รวมแล้วเพื่อนสนิทนอนไปแล้วหนึ่งชั่วโมง

หลังจากนั้นอีกหนึ่งชั่วโมง สองตาหลับลงและร่ำลาโลกแห่งความจริง สู่ความฝัน

จะฝันอะไรดี จะฝันถึงเพื่อนไอ้คนที่คุยเมื่อกี้ หรือจะฝันถึงใครคนหนึ่งที่ออฟไลน์

หลายชั่วโมงผ่านไปตื่นมาพบกับหมอนข้างๆ และหมอนข้าง ในสมองคิดต่อไปว่าจะต้องทำอะไรต่อบ้างวันนี้ แล้วเดินไปเปิดคอมออนไลน์เอ็มเอสเอ็น

...ดีสัด ยังไม่ออกไปเรียนหรอวะ

เพื่อนรักอีกคนถาม

...เออ เพิ่งตื่นเดี๋ยวไป  มึงอ่ะ

...เออ กูกำลังจะออกไปแล้ว เจอกันเว้ย

สิบนาทีผ่านไป

..ไปยังมึง ไปละนะๆ บาย

...เออ เจอกัน

สายตากวาดมองเพื่อนรักออฟไลน์ไป และไม่ลืมจะเหลือบมองใครคนหนึ่งที่ยังออฟไลน์อยู่

สักพักใครคนหนึ่งออนไลน์

...ดีๆ

รีบทักไปก่อน ไม่ต้อรอให้ทักมาแบบเพื่อนสนิทหรือเพื่อนรัก

ห้านาทีผ่านไป

...ดี ไม่ไปเรียนหรอ

...ยังอ่ะ เพื่งตื่นหรอ

ห้านาทีกว่าๆ ผ่านไป

...อืม เด่ยวอาบน้ำก่อนนะ เรียนเช้า ไปละๆ บายๆ

...โอเคๆ แล้วคุยกัน ....ข้อความนี้เด้งกลับเพราะอีกฝ่ายออฟไลน์ไปแล้ว

นั่งเล่นฟังเพลงอยู่หน้าคอมอีกสิบนาทีแล้วจึงไปอาบน้ำ แต่งตัว ไปเรียน

และนิทานเอ็มเอสเอ็นก็จบลงและเริ่มต้น ต่อไปเรื่อยๆ หน้าต่างแล้วหน้าต่างเล่า

มีหนังเรื่องหนึ่งบอกกับผมว่า ความเหงามันเหี้ย

แล้วผมก็กลับมานั่งถามตัวเองว่ามันเหี้ยใส่ผมด้วยหรือเปล่า ...คำตอบที่ได้ในทันทีคือ เหี้ยขั้นเทพ

สมองลองประมวลผลขุดค้นเอาเรื่องราวต่างๆมากมายที่ถูกบันทึกทับๆกันไว้ในหัวทึบๆ แล้วลองสรุปสั้นๆออกมาได้ดังนี้

                ณ วันหนึ่ง ที่มีเช้ามืด รุ่งอรุณ ยามสาย บ่าย เย็น จนตะวันตกดิน สู่รัตติกาล เหมือนเช่นทุกเมื่อเชื่อวัน ความรู้สึกเหงาได้มาทักทายผม ผมจำไม่ได้แล้วสิว่ามันคือวันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร ปีอะไร อายุตัวเองก็ลืม หรือแม้แต่มันทักทายผมด้วยวิธีไหน เวลาก็พรากความทรงจำนี้ไปเสียแล้ว ผมไม่รู้ว่าผมไม่ควรยิ้มตอบต้อนรับมันตอนนั้น พอรู้ตัวอีกทีความเหงามันก็มาอาศัยอยู่ผมซะแล้ว ผมเริ่มรู้สึกถึงการมาถึง มันได้วนเวียนกลายเป็นอีกส่วนหนึ่งของชีวิต มันเหี้ยใส่ผมครั้งแรกผมจำไม่ได้ว่าเมื่อไหร่ แต่ครั้งที่จำได้แม่นเพราะมันทำให้ผมไปยืนเศร้า ทื่ออยู่กลางฝูงชนนับน้อย คือเมื่อวันนั้นที่อากาศเย็นจัด และผู้คนก็กำลังสนุกสนานเฮฮา ผมเดินเล่นอยู่คนเดียวพร้อมกับกล้องถ่ายรูปดิจิตอลเล็กๆของแม่ในมือ นานหลายปีที่ดินแดนที่ผมอาศัยไม่ได้มีอุณหภูมิต่ำขนาดนี้ มันจึงน่าสนุกอยู่ไม่น้อยกับการมาเดินเล่นรับลมหนาว และผมก็พลาดที่บังเอิญสะเออะอยากมาคนเดียวโดยลืมนึกเฉลียวใจไปว่าไอ้เหี้ยเหงามันแอบติดสอยห้อยตามมาด้วย ผมเดินเล่นไปเรื่อยๆ จนถึงต้นไม้ปลอมประจำเทศกาลต้นยักษ์หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งเก่าที่กำลังสร้างใหม่ รู้สึกตัวอีกที มันก็โผล่มาจ๊ะเอ๋ผมจนเกิดอาการน้ำตาซึม ผมยืนนิ่งสงบมองแสงไฟบนต้นไม้ปลอมเบื้องหน้า ในมือถือกล้อง แต่ไม่กล้าจะหยิบมันขึ้นมาเก็บบันทึกช่วงเวลาแห่งความเหงาของคืนอากาศหนาวนั้น ผมรู้ว่ามีคนมากมายยืนอยู่ใกล้ๆผมแต่ถึงแม้จะเป็นมนุษย์เหมือนกันแต่ผมก็ไม่รู้จักพวกเขา และสำหรับพวกเขาผมก็คือคนแปลกหน้า ผมค่อยๆเดินวนรอบๆอาณาบริเวณก่อนจะพบอีกหลายๆคน ที่มีเงาของความเหงาเกาะหลังติดตามมา อย่างน้อยผมก็มีเพื่อน เพื่อนที่ผมไม่รู้จัก ซึ่งจริงๆควรเรียกว่ามีพวกมากกว่า พวกเหงาเหมือนกัน ผมจะดีใจหรือเสียใจดีที่ผมไม่ได้เหงาคนเดียวบนโลกใบนี้

ผ่านมาเกือบๆหนึ่งปี ความเหงายังเหี้ยใส่ผมมาเรื่อยๆ เหี้ยมากเหี้ยน้อยแล้วแต่ภูมิต้านทานของตัวผมเอง คืนนี้มันเหี้ยปานกลาง และผมหวังให้เช้ามามันไม่เหี้ยใส่ผม ผมอยากไปเดินเล่นคนเดียวอีกครั้ง ให้มันเหี้ยใส่ผมมากๆ แบบคืนนั้นอีก และอยากมีอีกสักคืนที่มันไม่ต้องติดตามผมไป สักคืนหนึ่งที่จะไม่รู้สึกเหงาเลย

สิ่งที่คุณอ่านมา ผมไม่ได้มุ่งหวังจะบอกอะไร มันอาจจะดูงงๆวกวนสักเล็กน้อย ถึงมาก...

แค่อยากถามตัวเองอีกสักครั้งในบรรทัดสุดท้ายว่าความเหงากับความรัก อะไรมันเหี้ยกว่ากัน...คำถามนี้ผมยังหาคำตอบไม่ได้