個人檔案the sun IN NIght ... ....相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
|
2 November สหายนานมาแล้วเมื่อครั้งข้าพเจ้ายังเป็นเด็กตัวเล็กๆ ค่อนข้างน่ารัก (หุหุ)
ข้าพเจ้าเป็นเด็กที่มีจิตใจดี มีเมตตากรุณาเป็นอย่างมาก
เพราะเหตุฉะนี้ ข้าพเจ้าจึงเคยมีสัตว์เลี้ยงแสนรักมากมาย
ตั้งแต่ปลาทองหัววุ้น ที่เลี้ยงง่าย ตายบ่อยสุดๆ
น้องหมา ที่โตขึ้นมาแม่ง...เหมือนกับเป็นคนละตัว
แล้วยังมีเต่าต้วมเตี้ยม นกเอี้ยงสาลิกา สัตว์สองขา(ไก่นะไม่ใช่คน) มากมายหลายเผ่าพันธุ์
ในบรรดาสัตว์เลี้ยงโชคร้ายทั้งหลายนั้น บางตัวก็หลงๆลืมๆ มันไปแล้ว
แต่ยังมีอีกมาก ที่ยังอยู่ในสมองส่วนลึกๆ ลึกสุดๆ ที่จำได้เนี่ยไม่ใช่เพราะรักพวกมันมากนะ
แต่ว่ารู้สึกผิดต่อพวกมันอ่ะ 555 ใครว่างๆลองอ่านดู เดี๋ยวกูจะสาธยายประวัติอาชญากรรมให้ฟัง
เปิดแฟ้มหน้าที่หนึ่ง
...ไอ้ซี้ปึก... หมาน้อยที่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้รู้สึกแม่จะซื้อให้มั้ง ไม่แน่ใจ
แต่ไอ้ต้วนี้มันหายใจไม่ได้นะ เป็นตุ๊กตาเพื่อนรัก มันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวเดียวเลยล่ะที่นอนบนเตียงได้
หน้าที่ของมันคือนอนข้างๆหมอนของผม บางคืนผมก็จะลูบหัวมันเล่นก่อนนอน เฮ้อ เล่าแล้วคิดถึงจัง
และแล้ววันหนึ่ง ผมก็นึกพิเรนๆ เหอๆ จับมันตัดขนจากหมาขนยาว เกือบกลายร่างเป็นหลังอานพันธุ์ทางไปแล้ว
นึกแล้วสงสารมันว่ะ ซี้ปึกกูขอโทษจริงๆน้า ตอนนั้นกูคิดว่ามึงจะขนยาวได้เองอ่ะ 555
และตั้งแต่มันขนสั้น ผมก็เริ่มไม่สนใจมันละ จากลูบหัว กอดหอม ก่อนนอน ก็กลายเป็นตั้งไว้บนหัวเตียง
แล้วมันก็เลื่อนตำแหน่งไปอยู่ในตู้ ในถุง และในที่สุด มันก็จากรอยหยักในสมองผมไป...
...เป็บซี่...ด้วยความใจบุญ กูเห็นป้าหรือยายเนี่ยแหละซื้อปลาสวายมาจะทำอาหาร
เห็นมันว่ายอยุ่ ไม่ตายนี่หว่า ...กินไม่ได้นะๆ สงสารๆ จะเอามาเลี้ยงๆ... ในที่สุด ไอ้สวายตัวดำ ก็เลยได้ชื่อว่าเป็บซี่
และกลายเป็นสัตว์เลี้ยงแทนอาหารเลี้ยงชีพมนุษย์ ว่ายไปว่ายมาได้ไม่กี่วันมั้ง ไม่แน่ใจ สุดท้ายมันก็ตายในบ่อปลา...
ตอนนั้นเด็กมากๆ จำไม่ได้ละว่าเอาศพมันไปทิ้งไหน แต่ไม่ใช่แปรรูปใส่จานแน่นอน
...บรรดาเพื่อนปลา...มีช่วงนึง สัก ป.3 ป.4 ได้มั้ง น้องน่านจะชอบมากๆครับ กับการเลี้ยงปลา ฮิตสุดๆ เลี้ยงแล้วตาย ตายแล้วซื้อ ซื้อแล้วเลี้ยง...เง้อ... แล้วทุกครั้งที่พวกมันตาย (เพราะน้ำเน่าบ้างล่ะ ลืมให้อาหารบ้างล่ะ ตายเองไม่ทราบสาเหตุบ้างล่ะ)
ผมก็จะเอามันไปฝังโดยต้องหาที่ที่เหมาะๆ แล้วก็ขุดหลุมลึกประมาณครึ่งฟุต ค่อยๆบรรจงวางร่างของเจ้าปลาโชคร้าย กลบดิน หาดอกไม้ ทำป้ายชื่อ ตกแต่งหลุมศพให้สวยงาม สมเกียรติ เฮ้อ...นึกแล้วก็ขำบวกเศร้า ทำไมเราทำบาปมาเยอะจัง ชาติหน้าจะเกิดเป็นปลาป่าววะ ไม่เอานะ อยากเกิดเป็นนกมากกว่าเยอะเลย
...จำปี ปอบปี๊ กรีนพี จ้ำม่ำ บีส... และ "ไอ้อ้วน"... ชื่อของเหล่าสหายโฮ่งๆทั้งหลายครับ
พวกมันล้วนจากไปแล้ว จำได้ว่าจำปีนี่เกิดก่อนผมอีก เป็นหมาขนหยิกๆ ขาวๆ แม่ผมชอบเรียกมันว่าหมูหยอง จำได้ๆ
มันเป็นหมาอาวุโส เงียบขรึม ที่แม่ผมไม่ค่อยดุด่าว่ากล่าวเลย (ปกติแม่ไม่เคยญาติดีกับหมาเลยสักตัว) ถือว่ามันโชคดีมากๆ
ส่วนปอบปี๊ คือหมาตัวเล็กๆ สีดำๆ หน้าตาน่ารักๆ ตัวเล็กๆ ขนปุยๆ ใครๆก็ชอบมันอ่ะ เพราะมันดูดี มีสกุลที่สุด ในบรรดาเจ้าเล็กงามทั้งหลาย แต่ผมไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่ ไม่ได้เกลียดนะ แต่ไม่ค่อยสนใจมันน่ะ เพราะไรก็ไม่รู้ หมันไส้พี่มั้ง มันชอบเล่นกับปอบปี๊ เราเลยหยิ่ง 555 แล้ววันหนึ่งกลับมาจากโรงเรียน ปอบปี๊ก็หายไป ... มันนอนอยู่ประตูรั้วบ้านผม มันตายแล้ว พี่บอกว่ามันไปกินลูกชิ้นที่ผสมยาเบื่อ... มันแทบไม่เคยออกไปไหนมาไหนด้วยซ้ำ ไม่กัดใครอยู่แล้ว ตัวกระเปี๊ยก มนุษย์ทำไมต้องฆ่ามันด้วย
ตอนเด็กๆ ยังมีเจ้าลูกหมาอีกหลายตัวเลยที่เคยเลี้ยง จ้ำม่ำ ไอ้บีส แล้วก็ที่เหลือ จำไม่ค่อยได้อ่ะ เออช่าย ไอ้ไทเกอร์ หมาพี่ผม หลังอานสวยมากๆ ดุด้วย ชื่อของมันมาจากลายแล้วก็ความดุนั่นแหละ และที่จะลืมไม่ได้เลยก็คือ ไอ้อ้วน สุนัขตัวสุดท้าย มันเป็นหมาที่แสนรู้มากๆ ไม่ค่อยจะกัดหรือทำลายข้าวของด้วย ไม่เหมือนตัวอื่นๆ ที่มักโดนฟาดโดนตีประจำ เนื่องจากเห็นรองเท้าเป็นกระดูก เหอะๆ ไอ้อ้วนเป็นสุนัขสีน้ำตาลอ่อนๆ ธรรมดาๆ ไม่ได้วิเศษวิโสเลย แต่ใครๆก็ชอบมัน จำได้ว่าตอนมันแก่ๆนั้น ผมเริ่มโตแล้ว ไม่มีเด็กชายน่าน ไปวิ่งเล่นกับมันบ่อยๆเหมือนแต่ก่อน จนบางวัน ผมแทบลืมมันไปเลยด้วยซ้ำ ทำไมนะ ตอนเขียนนี่ผมถึงนึกวีรกรรมมันไม่ออกเลย จนวันที่มันจากไป ผมยังไม่รู้เลย รู้สึกว่าตอนนั้นจะไม่อยู่บ้าน พอกลับไปก็รู้ว่ามันตายแล้ว และเป็นหมาตัวเดียวที่ผมจำไม่ได้ว่ามันถูกฝังไว้ตรงไหน ทั้งๆที่ปกติจะจำได้ หลังจากนั้น เสียงหมาเห่าที่บ้านผมก็หายเงียบไป อ้วน...กูรักมึงว่ะ
...เหมียว...สุดท้ายที่จะเขียนถึงเนี่ย ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงหรอก มันเป็นแมวพเนจรมากกว่า ไม่มีใครตั้งใจรับมันมาเป็นสมาชิกเลย แต่พอมันมาก็เต็มใจรับมัน (ก็มันน่ารัก) ที่จริงน่ะ มันมาออกลูกครับ แม่ผมสงสารก็เลยไม่อยากไล่ ไล่ไปคงบาป แล้วมันก็ช่างเจียมตัว ไม่ได้มาวุ่นวายอะไรเลย จะโผล่ๆหน้ามาให้เห็นก็ตอนมันหิวๆ นั่นแหละ ตอนนั้นที่บ้านไม่มีหมาแล้ว หมาไม่อยู่ หนูเหมียวก็เลยร่าเริง มันเป็นแมวสีเทาๆลายๆ ทั่วๆไปแหละครับ แต่ลักษณะ ท่าทาง แววตาของมันน่ะ ดูดี มีสกุล ไม่ส่งเสียงดัง ไม่ทำตาดุ (กูพูดถึงแมวนะคร้าบ) จากที่ไม่ค่อยสนใจ รู้แค่ช่วงนั้นมีแมวสาวแม่ลูกอ่อนมาอยู่ในบ้าน ก็เริ่มเอาอาหารไปให้บ้าง ไปเล่นกับมันบ้าง เริ่มผูกพัน สนิทสนม จนลูกมันเริ่มโตหน่อย ก็เลยได้เล่นกับลูกมันด้วย น่ารักเชียว ลูกมันน่ะ สีดำตัวนึงมั้งไม่แน่ใจ จำได้แต่ไอ้ตัวสีนม สวยมากตัวนี้ สีคล้ายๆ สีกลีบบัวน่ะ ผมสนิทกับมันมากเลย เอาอาหารไปให้ทุกวัน แม่ก็ชอบมันนะ ใครๆก็ร้ากมันกับลูก แต่ว่าบ้านผมน่ะไม่อยากหาภาระแล้ว อีกอย่างแม่ผมไม่อยากให้อยู่ใกล้แมวน่ะ เดี๋ยวแพ้ขนมัน หรือเป็นหอบหืด เค้าเลยเอามันไปปล่อยที่อื่น จำได้ว่าเย็นนั้น ร้องไห้เยอะมากๆๆ กอดมันแล้วกอดมันอีก ขอร้องแม่แล้วแต่ยังไงแม่ก็ไม่ยอม ตอนที่เขาเอามันขึ้นรถไปแล้ว ก็ยังจะร้องอีก ร้องจนหลับนั่นแหละ ... ขำตัวเองว่ะ 55 แล้วผมก็ไม่มีสัตว์เลี้ยงที่สนิทอีกเลย เหลือแต่ปลาในบ่อ
ผมบอกกับตัวเองวันนั้นด้วยความคิดแบบเด็กๆ ว่าผมจะไม่เลี้ยงอะไรอีกแล้ว ยิ่งรักยิ่งผูกพัน มันก็เสียใจเวลาจาก ไม่ว่าจะแมวเหมียวที่จากเป็น หรือไอ้อ้วนที่จากตาย ...... แต่ตอนนี้ถ้ามีโอกาส ผมคงจะหาเพื่อนรักสัตว์เลี้ยงไว้สักตัว อย่างน้อยก็ยังมีเวลาก่อนจาก...รอผมอยู่
บลอกนี้อาจจะเขียนภาษาผิดบ้าง ตกหล่นบ้าง การเขียนก็ดูธรรมดาๆ เหมือนเด็กๆ รีบๆเขียนไงก็ขออภัยไว้นะที่นี้นะครับ
แค่อยากเขียนถึงพวกมัน
回應 (25)
引用通告此內容的引用通告是： http://nightnahn.spaces.live.com/blog/cns!F022A8E4F06A4DDA!785.trak 引述這則內容的部落格
|
|
|
