ถ้าพรุ่งนี้ต้องตายคุณจะทำอย่างไร?

                                                                                     คำถามง่ายๆที่ใครก็คงเคยถูกถามหรือได้ยินได้ฟังมา

                                                                      ถามง่ายแล้วตอบล่ะครับ ง่ายหรือเปล่า?

       ผมเคยตอบว่า...ผมจะกินทุกอย่างที่อยากกิน ทั้งข้าวมันไก่ ชาเย็น สุกี้ คอหมูย่าง และสารพัดอาหาร ที่เด็ก 6 ขวบจะนึกได้  นั่นคือคำตอบของวันนั้น

       ผมเคยตอบว่า...ผมจะกอดแม่ทั้งวันทั้งคืนเลยครับ จะกอดจนกว่าจะตายจากกัน และจะขอเกิดมาเป็นแม่ลูกกันอีกในชาติหน้า (แล้วแม่ผมก็บอกว่าถ้าชาติหน้ามีจริงคงไม่ขอเกิดมาเป็นแม่แล้ว ขอเป็นลูกละกัน ให้ผมหาเลี้ยงบ้าง แล้วเราสองคนก็หัวเราะด้วยกัน) นั่นคือบทสนทนาของผมกับแม่ ตอนที่ผมช่วงอายุสัก 8 ขวบ ขณะกำลังลอยกระทงด้วยกันที่บันไดหิน)

       ผมเคยตอบว่า...ผมจะไปเที่ยวมันทุกที่เลยที่อยากไป เท่าที่เวลาที่เหลือจะทำได้ จะลองทำทุกอย่างที่อยากทำ ทั้งกินเหล้า สูบบุหรี่ มีแฟน แล้วก็อะไรอีกมากมาย เมื่ออายุอานามของผมเริ่มต้นก้าวเข้าสู่ ...วัยรุ่น...

       ผมเคยตอบว่า...ผมจะบอกรักแม่ พ่อ ยาย ปู่ ย่า น้า อา พี่ น้อง เพื่อนๆ และคนที่ผมรัก จากนั้นคงไปเที่ยวกับคนรักและแม่ที่ชายหาดสวยๆ ที่อยากไปแล้วก็ขอจากโลกนี้ไปบนชายหาดนั้น เมื่อผมอายุ 14 เมื่อโลกใบนี้คือโลกแห่งความฝันซึ่งมองดูราวกับทุ่งกว้างไร้อาณาเขต ให้ผมวิ่งเล่นอย่างไม่มีวันจบสิ้น

ตอนนี้ผมอายุ 18...ผมตอบว่า

                ผมตายได้เสมอ ไม่ว่าตอนนี้หรือพรุ่งนี้ หรือปีหน้าหรือเมื่อใดก็ตาม ใครๆก็ต้องตาย ขนาดดวงอาทิตย์ยังมีวันตายแล้วผมเป็นใครกันล่ะ...ถึงรอด และถ้าจะให้ผมอยู่ตลอดไปเป็นอมตะก็คงไม่ใช่สิ่งน่ายินดีสักเท่าไร ใครที่โตพอก็คงรู้นะครับ ว่าการใช้ชีวิตแต่ละวันๆ มันไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก มันไม่ใช่แค่กินๆนอนๆแบบสมัยอนุบาลอีกแล้ว ผมเองก็ไม่ได้สนุกสนานกับมันจนอยากอยู่เป็นพันๆปี แล้วกับคำถามที่ว่านี้ละครับ ...จะทำอะไรวันนี้...ถ้าหากไม่มีพรุ่งนี้...

                ผมก็คงจะทำเหมือนช่วงๆนี้ที่ผ่านมาแหละครับ ใส่ใจคนที่เรารัก...ไม่ว่าจะใครก็ตาม

... ผมเคยไม่ได้คุยไม่ได้ยินเสียงแม่เลย กว่าจะได้คุยกันทีก็นานเกือบหรือเกินหนึ่งสัปดาห์อยู่สักพักใหญ่ๆ ก็ตั้งแต่ช่วงม.ปลาย จนขึ้นมหา’ลัยแหละครับ ยิ่งพอเรียนมหา’ลัยแล้วแทบไม่ได้คุยกันเลย จนบางทีเผลอลืม“แม่”ไปซะแล้วถ้าแม่ไม่โทรมา ท่านไม่เคยพูดหรือบ่นอะไรเลยเรื่องนี้จนวันหนึ่งก่อนจะวางสายจบบทสนทนาสั้นๆ ท่านบอกกับผมว่า “แม่น้อยใจนะที่น่านไม่เคยโทรหาแม่เลย  ถ้าอยากคุยกับแม่ก็โทรมาแล้วกัน แม่คงไม่โทรไปรบกวนลูกอีกแล้ว แค่นี้นะ” แล้วบทสนทนาก็จบลง พร้อมกับความรู้สึกของผมซึ่งคงไม่ขออธิบายนะครับ ความรู้สึกส่วนตัวน่ะ แต่คุณคงเข้าใจนะว่ามันเป็นอย่างไร หลังจากวันนั้นผมก็เริ่มโทรไปหาไปคุยกับแม่บ่อยๆ ไม่ถึงกับทุกวันแต่ก็มากพอที่เราสองคนจะได้คุยเรื่องมีสาระและไร้สาระกันมากขึ้นๆ จนผมรู้สึกกลับมาสนิทกับแม่อีกครั้ง เดี๋ยวนี้ผมคุยกับท่านเป็นชั่วโมงจนบางครั้งเพื่อนผมสงสัยว่าคุยอะไรกันนักหนา...แค่คุยกับแม่

            ครับ...แค่คุยกับแม่น่ะ ทำไมล่ะ ก็ผมรักแม่ผมนี่ ถ้าพรุ่งนี้ใครคนใดคนหนึ่งต้องจากไปล่ะ

                บทสนทนาเมื่อกี้มันคงไม่เป็นเพียงคำว่า...แค่

คราวที่แล้วบ่นกันว่าเรื่องยาว ผมเลยไม่เขียนต่อแล้วล่ะ กลัวมันจะยาวยืดอีก ใครอยากอ่านก็เขียนต่อกันเองแล้วกันนะครับ ถ้าวันนี้คือวันสุดท้าย ถ้าพรุ่งนี้เช้าที่เคยมี ไม่มาถึง...คุณจะทำอะไร? จะเขียนในใจหรือฝากไว้ในนี้หรือที่ไหนสักแห่งก็ตามแต่นะครับ ที่สำคัญกว่าคือ...แค่ทำ...สิ่งนั้นด้วยแล้วกัน

ชีวิตไม่ได้สั้นกุด แต่ก็ไม่ได้มีเหลือเฟือนะครับ